| In
de vorige nieuwsbrief is onze visie op prestatieverbetering door
kennismanagement geïntroduceerd. Hierbij is de aanpak van de
vier perspectieven als centraal uitgangspunt gepresenteerd. In
de volgende nieuwsbrieven gaan we uitgebreider in op de rol en
het belang van elk perspectief. In deze nieuwsbrief komt wat wij
'het organiseerproces' van kennismanagement noemen aan de orde .
De business kan worden gezien
als het leidend perspectief voor kennismanagement. De business
komt tot uiting in de producten en/of diensten die een
organisatie levert en de manier waarop zij dat doet: de missie,
visie, doelen en strategie. De business van een organisatie
wordt bepaald doordat een organisatie specifieke kennis heeft op
bepaalde gebieden, ook wel kerncompetentie genoemd. Deze
specifieke kennis zorgt ervoor dat een onderneming kan
concurreren en een zekere mate van continuïteit kan realiseren.
Kennis is daarmee van strategisch belang voor een onderneming en
moet daarom goed onderhouden worden.
Door
de toegenomen snelheid waarmee
ontwikkelingen
en veranderingen zich in de markt opvolgen,
wordt het voor organisatie
steeds belangrijker
om bestaande
kennis zo goed
mogelijk in te zetten en
nieuwe kennis te ontwikkelen. De wijze waarop een organisatie
dit organiseert is van
grote invloed op de strategievorming van de onderneming en
daarmee de business. Anderzijds
bepaald de businessstrategie van de onderneming welke kennis er
nodig is. Er is, zoals weergegeven in bovenstaand figuur, sprake
van een wisselwerking tussen kennis en business.
Deze wisselwerking betekent
enerzijds dat op basis van de bestaande situatie een analyse kan
worden gedaan om vervolgens te komen tot een ontwerp voor
verbetering. Anderzijds zijn ontwikkelprocessen of beter gezegd
leerprocessen noodzakelijk om een voortdurend proces van
verbetering en verandering te realiseren. De wisselwerking
tussen kennis en business noodzaakt daarom tot een aanpak waarin
ontwerpen en ontwikkelen verenigd zijn en elkaar versterken. In
het boek 'Informatieplanning; puzzelen met beleid' van Hopstaken
en Kranendonk wordt voor eenzelfde aanpak gepleit voor
informatieplanning. Deze aanpak wordt hierin aangeduid met de
term organiseerproces. Een term die ook wij hier verder zullen
hanteren.
Een voorbeeld van ontwerpen is
het inventariseren en analyseren van de kennis die nodig is om
de bedrijfsprocessen uit te kunnen voeren en de kennis die
hiertoe beschikbaar is. Hieruit ontstaat een discrepantie op
basis waarvan bepaald kan worden welke kennis verworven moet
gaan worden. De 'inhoud' staat hierin voorop. Vanuit deze
benadering wordt vaak gesproken over het beheer(s)en van kennis
in organisaties. Een benadering die zijn beperkingen heeft
gezien het feit dat het onmogelijk is om alle aanwezige kennis
in kaart te brengen. Slechts een beperkt en vaak minder
belangrijk deel van de kennis is expliciet of kan expliciet
gemaakt worden en kan dus daadwerkelijk beheer(s)t worden.
Een voorbeeld van ontwikkelen is
het bewerkstelligen van een cultuur voor kennisdelen en leren in
de organisatie, waarbij de idealen, doelen en belangen van
personen en groepen een belangrijke rol spelen. Het 'leren'
staat hierin voorop. Vanuit onze visie een benadering die
beter aansluit bij kennismanagement. Het invoeren van
kennismanagement is immers geen recht pad van A naar B dat
vooraf bedacht, ontworpen en ingevoerd kan worden.
Centraal in het organiseerproces
voor kennismanagement staat de afstemming tussen de vier
perspectieven zoals die in ons model worden onderkent en het van
daaruit ontwikkelen van een kennisinfrastructuur. Zowel de
kennis (en andere resources), de organisatie als de technologie
zijn hierbij ondersteunend aan de business. De organisatie en de
technologie zijn op hun beurt ondersteunend voor de kennis die
nodig is voor de business. De kennisinfrastructuur bestaat
daarmee uit een organisatorische en technologische component die
er voor zorg moet dragen dat het 'leren' zo goed mogelijk wordt
ondersteund. De business bepaald de 'inhoud' ofwel wat er
geleerd moet worden.
In de volgende nieuwsbrief wordt
uitgebreider ingegaan op het organiseerproces in relatie tot
kennisinfrastructuren en de rol die de externe omgeving hierbij
speelt. |