| In
de vorige nieuwsbrief hebben we het organiseerproces van
kennismanagement geïntroduceerd. In deze nieuwsbrief gaan we
nader in op dit organiseerproces in relatie tot
kennisinfrastructuren. Ikujiro Nonaka heeft ooit gezegd "knowledge
cannot be managed, only the space in which it is created".
Dit is waar het in essentie bij kennismanagement om gaat. Niet
de kennis zelf, maar de context c.q. omgeving van kennis moet
worden gemanaged. Dit is analoog aan watermanagement. Niet het
water, maar de omgeving van het water wordt gemanaged, om
zodoende het water op de juiste manier beschikbaar te maken en
in te kunnen zetten.
Het managen van kennis is dus
het organiseren van een omgeving die het ontwikkelen, borgen,
delen, toepassen en evalueren van kennis ondersteunt. In dit
kader wordt ook wel gesproken van kennisecologie ofwel een
leefomgeving voor kennis. In een organisatie bestaat deze
omgeving uit de samenhang tussen organisatiestructuur en
-cultuur, de mensen in de organisatie, de ondersteunende
infrastructuur en de externe omgeving (relaties met afnemers,
leveranciers, partners, kennisinstellingen). Het is dus (veel)
meer dan het intranet of document management systeem van de
organisatie. Organisaties die dit niet beseffen worden dan ook
vaak geconfronteerd met tegenvallende resultaten bij het in
gebruik nemen van een dergelijke nieuwe 'kennismanagement tool'.
Het is dus van belang om de
verschillende aspecten van de kennisinfrastructuur zorgvuldig op
elkaar af te stemmen, gericht op het behalen van de gestelde
kennismanagement doelen. Een voorbeeld dat dit belang
onderstreept is een consultancy-organisatie waarin besloten
wordt een verwijssysteem (who-knows-what guide) op het intranet
te zetten, zodat het delen van kennis wordt bevordert.
Werknemers uit de gehele organisatie (geografisch verspreid over
meerdere vestigingen) zijn hierdoor in staat om collega's te
vinden met specifieke kennis op een bepaald gebied. In de eerste
weken na de introductie van het systeem wordt enthousiast
gebruik gemaakt van het systeem. Na enkele weken blijkt het
gebruik te stagneren en al snel wordt de applicatie alleen nog
gebruikt als een veredelde telefoongids of bij de introductie
voor nieuwe medewerkers. De beoogde toename in kennisdelen is
echter niet op gang gekomen.
Na analyse blijkt dat het
afrekensysteem binnen de organisatie het delen van kennis
belemmert. Op het moment dat een collega wordt geraadpleegd voor
de specifieke kennis die hij heeft moet er een proces voor
kennisoverdracht op gang komen. In veel gevallen betekent dit
een investering in tijd. In het afrekensysteem is echter geen
voorziening getroffen om uren te schrijven op het delen van
kennis. Uren moeten altijd ten behoeve van een project worden
gemaakt. De vraag die regelmatig naar boven kwam was: op welk
project en tegen welk tarief kan ik die uren boeken? In een
aantal gevallen werd hier door de medewerkers creatief mee
omgegaan. In het merendeel van de gevallen werd het echter als
lastig en omslachtig ervaren.
In dit eenvoudige voorbeeld
wordt aangetoond dat het goed afstemmen van de verschillende
aspecten van essentieel belang is voor een werkende
kennisinfrastructuur. Dit afstemmen kan deels vooraf gebeuren
doordat reeds inzicht bestaat in de onderlinge afhankelijkheden
of doordat deze gedurende het organiseerproces in kaart zijn
gebracht. Daarnaast zal gedurende het organiseerproces
voortdurend evaluatie en bijsturing van de uitgevoerde acties en
de beoogde resultaten moeten plaatsvinden.
Door reeds vanaf de start van
het organiseerproces van kennismanagement te kijken vanuit het
perspectief van de business, de organisatie, de kennis en de
technologische infrastructuur kan een begin worden gemaakt met
het organiseren van een werkende kennisinfrastructuur.
Wilt u meer weten over hoe wij u
kunnen helpen met het organiseren van uw kennisinfrastructuur?
Neem dan contact met ons op: info@zetetic.nl
|